©  No Copyright | Niets Te Verliezen | Je ware natuur ontdekken is gemeengoed.

Gastblog: Wedergeboorte

23.11.2017

Ik ben onderweg naar Breukelen voor een etentje met 'de podcastkoning' Patrick Kicken. Terwijl ik zonder podcast op naar buiten staar (ik hou een spirituele content-detox), flitsten fragmenten van mijn ochtend door mijn hoofd. 

 

Iemand had naar aanleiding van mijn detox op Facebook geschreven dat dit een tijd is van terugtrekken en wedergeboorte. Ik reageerde dat 'wedergeboorte' goed klonk. Heerlijk zelfs. 

 

 

En terwijl ik vanuit de bus het Groningse platte landschap in mij opneem,  gaat mijn associatieve brein naar de eerste pagina van mijn groene opschrijfboekje, waarin ik twee weken geleden met de woorden begon: 'Wedergeboorte in de zweethut'. 

 

Ik was op spiritueel weekend georganiseerd door Geert Graveland en Ferry Maidman. Een zweethutceremonie was een van de onderdelen. In de zweethut besefte ik dat ik een leider mag zijn. Dat de tijd rijp was voor het ontwikkelen van mijn leiderschap. Ook zag ik in dat 'het kwetsbare kind' verenigd is met 'de krachtige vrouw'. Dat ik op een soort middelpunt van die twee beland ben. 

 

Ik huil als ik moet huilen. Ik laat me zichtbaar raken als iets raakt. Ik lach hardop. Ik spreek mij uit. Maar ben stil en evenwichtig als er om me heen vanalles gebeurt wat mij niet raakt. Wanneer ik even niets wil zeggen dan laat ik het. 

 

Waarom voelde dit als wedergeboorte? Het was een plotselinge de-identificatie met een oude identiteit. Een besef dat een bepaalde oude ik niet meer bestond.

 

De ik die bij verdriet direct verkrampte om maar niet te gaan huilen. Ik wilde een 'flinke meid' zijn. Maar de momenten waarop er wel gehuild mocht worden, zoals op een uitvaart, dan verkrampte ik ook. Terwijl ik dan echt wilde huilen om niet zo'n koude kikker te lijken.

 

De ik die zich niet uitsprak. Altijd bang om afgewezen te worden. Tot last te zijn. Alles zelf wilde oplossen en uitzoeken. Wachtte op het initiatief van de ander.

 

De ik die stil was en maar deed alsof ik stilte prefereerde maar in werkelijkheid zo bang was voor de mogelijke oordelen van de buitenwereld als ik eens écht zou delen wat er allemaal door mij heen ging.

 

Die ik bestaat niet meer. Stukje bij beetje ben ik vernieuwd. De de-identificatie met het oude, het besef van het huidige én een plotseling inzicht in mijn potentieel: dat maakte het al met al tot een wedergeboorte.

 

Maar is daar werkelijk een zweethutceremonie voor nodig? Een retraite? Een detox?

Plots overviel mij het idee dat ik ieder moment opnieuw geboren word. Ik vernieuw continu. Niet altijd heb ik het door, maar ik heb wel meerdere keren per dag een aha-erlebnis waardoor ik tot iets nieuws kom. Daarmee iets ouds loslaat en het plaatje van mijn potentiële toekomst zich aanpast. 

 

Stel dat het echt zo is, dat je in wezen ieder moment opnieuw geboren wordt. Dan... 

 

Ik sluit mijn ogen. Ik probeer de meest verwezenlijkte versie van mijzelf in te voelen. 

 

Als ieder moment nieuw is, kan ik NU compleet vernieuwen. 

 

Ik voel mij licht, krachtig, volledig en dan valt mij een gedachte in: 'Pas op, straks val je nog door een zwart gat en word je gek.' 

 

Halloooo ego. 

 

Het zwarte gat, daar heb ik over gehoord in het kader van de dood van het ego. Terwijl ik een soort verlangen naar verlichting koesterde, lijkt het me plots heel eng. 

 

Ik ben terug in de wereld van gedachten. Het idee van continue wedergeboorte neem ik mee. Nodigt me uit tot schrijven. 

 

Wat denk jij bij dit idee?

 

Word je ieder moment opnieuw geboren?

Deel dit bericht op Facebook
Gooi het op Twitter
Please reload